SYNTEZUJĄCY CHARAKTER SZTUKI FILMOWEJ

Dotychczas analizowaliśmy tę złożoną struk­turę znaczeniową filmu, jaką dźwiga w nim „opowiadanie za pomocą ruchomych obrazów”. Jednakże film współczesny używa nie tylko tego języka; zawiera także przekazy słowne muzyczne oraz aktywizuje związki pozateksto- we, które podłączają do filmu jeszcze wiele in­nych struktur znaczeniowych. Wszystkie te warstwy semiotyczne ulegają skomplikowane­mu montażowi, a ich wzajemne stosunki rów­nież wytwarzają określone sensy. Właśnie ową zdolność filmu do wchłaniania w siebie najrozmaitszych typów semiozy i organizowa­nia ich w jeden spoisty system ma na myśli filmoznawstwo, gdy mówi o syntetycznym lub polifonicznym charakterze kina. Złożony bogaty znaczeniowo montaż muzyki i kadrów filmowych oraz montaż skojarzeń kulturowych wywoływanych przez twarze na obrazach rene­sansowych i twarze ludzi współczesnych znaj­dujemy w filmie Marlena Chucijewa Letni deszcz (1966). Przykładów można by tutaj przy­toczyć wiele.

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Michał to imię, które zostało mi nadane przy narodzinach. Rodzice byli go pewni. Tak samo pewny jestem ja, pisząc swoje wpisy na tym blogu. Witam Cię, jestem Michał, a Ty czytasz bloga poświęconego tematom technicznym. Mam nadzieję, że lektura, którą czytasz Cię nie zawiedzie, i opuścisz tę stronę z uśmiechem na ustach!
Wszelkie prawa zastrzeżone (C)