SPECYFIKA FILMOWEGO CZASU

Specyfikę filmowego czasu przeszłego, który nie przesta­je być czasem teraźniejszym oraz specyfikę sfery nierealnej, która jest zupełnie rzeczywis­ta, zamanifestowano tu zarówno środkami ję­zyka filmowego, jak i treścią fabuły. Nie wy­kluczone, że bohater się pomylił — film tego do końca nie wyjaśnia — i spotkał w pociągu innego człowieka. W drodze, w wagonie restau­racyjnym tego samego człowieka zaczepia al­koholik i z pijacką natarczywością oskarża go o   to, że w czasie wojny, będąc intendentem, okradał koleżeńską brać. Już sama ta niezgod­ność podejrzeń, to że jeden i ten sam człowiek w 1943 roku byłby bezczelnym wyrostkiem, szefem ulicznej bandy oraz intendentem — wy­dawałoby się — oczyszcza go. Ale czasowa dwuplanowość filmu, przeplatanie się obrazów świata rzeczywistego i monionego ujawnia do­datkowe znaczenia: w alkoholiku, którego usu­wają z restauracji, nagle rozpoznajemy boha- tera-marynarza z 1943 roku.

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Michał to imię, które zostało mi nadane przy narodzinach. Rodzice byli go pewni. Tak samo pewny jestem ja, pisząc swoje wpisy na tym blogu. Witam Cię, jestem Michał, a Ty czytasz bloga poświęconego tematom technicznym. Mam nadzieję, że lektura, którą czytasz Cię nie zawiedzie, i opuścisz tę stronę z uśmiechem na ustach!
Wszelkie prawa zastrzeżone (C)